The Scorpion King:Book of Souls (2018) 23.976 fps OCR runtime 01:41:51
ในอาณาจักรอียิปต์โบราณ ก่อนช่วงเวลา ของเหล่าฟาโรห์
มีตำนานเล่าขาน ถึงกษัติรย์เมมเทป ซึ่งทำสัญญากับเทพอนูบิส
เทพเจ้าแห่งโลกหลังความตาย
ที่จะสร้างดาบต้องคำสาป ที่ทรงพลังล้นเหลือ
จนเมื่อใครก็ตาม ที่เป็นเจ้าของดาบนั้น จะสามารถครองโลกได้
ยิ่งได้เชื้อเพลิง เป็นวิญญาณจากศัตรูร้าย
ดาบนั้นก็ถูกตีขึ้น ในไฟร้อนแห่งนรก
ด้วยฝีมือของเทพเจ้า แห่งโลกหลังความตาย
ผู้ซึ่งมอบนามของตนเอง ให้เป็นชื่อดาบนี้ว่า
ดาบเขี้ยวอนูบิส
ชื่อของเหล่าผู้ถูกดาบนี้เข่นฆ่า
จะถูกสลักไว้ ในหนังสือแห่งความตายไปชั่วกาล
และวิญญาณของพวกเขา จะถูกกักขังในนั้น ตราบชั่วฟ้าดินสลาย
และถูกสาปให้อยู่ในความมืดมิดตลอดกาล
แต่หากความชั่วร้าย สามารถถูกสร้างขึ้น ในการตีเหล็กร้อน ได้ง่ายดายเพียงนั้น
มันคงต้องมีวิธี ที่จะทำลายดาบนั้น
และปลดปล่อยวิญญาณทุกดวงได้
อักษรไฮเอโรกลิฟเหล่านี้โบราณมาก
- ดูเหมือนจะมาจากสมัย... - เมโสโปเตเมีย
ซุเมเรียน
เขียนไว้อย่างไร นักบวชหญิง
ณ ที่แห่งนี้ มีสมบัติที่เจ้าตามหา
กษัตริย์เมมเทปรึ
ก่อนที่เจ้าจะปล้นสมบัติในสุสานนี้ เจ้าต้องรู้ก่อนว่า
การปลดปล่อยความชั่วร้ายจากอดีต จะต้องมีผลลัพธ์ร้ายกาจตามมา
อำนาจไม่ใช่เรื่องที่ส่งมอบให้กัน นักบวชหญิง
มันเป็นสิ่งที่ต้องแย่งชิงมา
ดาบเขี้ยวอนูบิส ถูกหลงลืมไปกับกาลเวลา
แต่เวลาหาได้ทำให้คมดาบของเจ้า ทื่อลงใช่หรือไม่
เนบเซเรคมุ่งหน้า กวาดล้างทุกเผ่า ทั่วแดนทะเลทราย
โดยมีดาบเขี้ยวอนูบิส อยู่ใต้อาณัติ
ยิ่งถูกผลักดัน ด้วยมนตร์มืด
เขาก็สามารถเอาชนะศัตรูทั้งหลาย และตั้งกองทัพร้าย อันทรงพลัง
และสถาปนาตัวเอง เป็นเทวราชา
เราจะล้างบาป ให้แผ่นดินนี้!
ด้วยความตายและไฟ!
แต่ยังมีศัตรูคนหนึ่ง ที่รอดเงื้อมมือเขาได้
ชาวอาคาเดียคนสุดท้าย
ทายาทเพียงคนเดียว ของเผ่าอิสระ ซึ่งเคยยิ่งใหญ่
และเคยทำลายเผ่าของเขา ในสงครามเมื่อนานมาแล้ว
เมื่อถูกความแค้นตราตรึงใจ เนบเซเรคจึงหมกมุ่นกับการตามหาศัตรูผู้นี้
นกของเจ้าเจอราชาแมงป่องหรือยัง นักบวชหญิง
เมื่อถึงเวลา ทวยเทพจะให้ท่านได้แก้แค้นเอง
เวลาของการแก้แค้นมาถึงแล้ว
ส่งนกออกไป
แต่ยักษ์ที่หลับอยู่บางตนนั้น ปล่อยให้หลับใหลอยู่เช่นนั้นจะดีกว่า
สวยจัง
ไม่หรอก มันแข็งแรงต่างหาก
นั่นต่างหากที่สำคัญ
ใช้ง้าวนี้ เราจะเก็บเกี่ยวพืชหน้าหนาว
เก็บเมล็ดข้าวหน้าร้อน
เอามาเลี้ยงครอบครัว และปศุสัตว์ของเจ้าได้
โลกนี้แทบไม่เหลืออะไร ให้เราศรัทธาอีกแล้ว
แต่การเผาเหล็ก แล้วตีขึ้นรูป
เรื่องนี้ยังไว้ใจได้
เมื่อไหร่ท่านถึงจะตีดาบบ้าง
ข้าเลิกจับดาบแล้ว
ข้าจะได้หัดใช้สักเล่ม แล้วมาเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่บ้าง
เอเบล
ฟังข้านะ เอเบล
การเป็นนักรบ ไม่ได้เหมือนกับที่เจ้าคิด
การกวัดแกว่งดาบในสงคราม เป็นภาระหนักอึ้ง ที่เราต้องแบกรับ
ไม่มีนักบวชหรือเทพใดจะช่วยเรา จากความโหดร้ายของสงครามได้
เข้าใจรึเปล่า
เอเบล!
กลับไปหาพ่อเจ้าซะ
มาเร็ว!
ข้ามาหาราชาแมงป่อง
ที่นี่ไม่มีราชาใด
เขาเรียกตัวเองว่า มาไธอัส
เราไม่รู้จักคนชื่อนั้น
เผามันให้ราบ แล้วหาตัวมันให้เจอ
ขอร้อง เราเป็นแค่ชาวไร่...
ฆ่ามันก่อนเลย
ไม่นะ!
ขอร้อง!
คุกเข่าไป ไอ้พวกมดปลวก
มาไธอัสอยู่ไหน
ข้าอยู่นี่
เล่นมัน!
ยิง!
- อย่า! กลับมา! - มาไธอัส!
- ไม่นะ! มาไธอัส! - จับได้แล้ว
อย่า!
ขอร้อง
ปล่อยเด็กไป
อย่าเข้ามาอีก แม้แต่ก้าวเดียว
ก็ได้
ไว้ชีวิตเด็กคนนั้น จับตัวข้าไปแทน
ข้าจะเอาทั้งคู่นั่นแหละ
ไม่นะ! ไม่!
ไม่
เอเบล
เอ้า ดื่มซะ
มันคืออะไร
ยาปรุงผสมลิทอป ช่วยลดความเจ็บปวด
ไม่ต้อง ขอบคุณ
เจ้าต้องการอาหาร
ราชาแมงป่องหนีไปได้
คุกเข่าเวลาพูดกับข้า
- หนีไปได้รึ - ใช่
มีคนช่วยเขา เทวราชาของข้า
ข้าต้องการวิญญาณของมัน
ท่านมี...
ไม่
ต้องเป็นตอนที่ข้า ปักดาบนี้ตรงเข้า หัวใจมันเท่านั้น ถึงจะเรียกว่าแก้แค้น
ไปหาไอ้ชาวอาคาเดียคนนี้มา
ใส่เสื้อผ้าซะ
เจ้าไปขุดมาจากไหน
หลุมศพ คนที่เคยใส่ ไม่จำเป็นต้องใส่แล้ว
ข้าชื่อทาล่า นักรบแห่งนูเบีย
เจ้าต้องการอะไรจากข้า
ต้องการราชาในตำนาน ให้กลับมามีชีวิต
ข้าเป็นแค่ช่างตีเหล็ก
ช่างตีเหล็กรึ
นั่นน่ะเหรอเรื่องของท่าน
ราชาแมงป่องในตำนาน
ชาวอาคาเดียคนสุดท้าย มนุษย์กึ่งเทพ
กลายมาเป็นช่างตีเหล็กได้ยังไงกัน
อารยธรรมมนุษย์ กลายเป็นเรื่อง ไร้อารยธรรมเกินไปสำหรับข้า
ข้าตามหาท่านมานานมาก
ชื่อของท่านสร้างแรงบันดาลใจ
เป็นขวัญกำลังใจให้คน
คนของข้าต้องการวีรบุรุษ ที่จะนำความสงบมาให้ วีรบุรุษนักรบ
อย่างที่บอกไปแล้ว เจ้าหาคนผิดแล้ว
พ่อข้าคือบัลธาซาร์ ราชาแห่งนูเบีย
บัลธาซาร์เหรอ
เขาก็ได้ใช้ชีวิตที่ดี
แต่ไม่ยืนยาวพอ
เสียใจด้วยที่เขาไม่อยู่แล้ว
พ่อของข้าเล่าว่า ท่านสองคนผูกพันกันล้ำลึก
บอกว่าเมื่อใดที่นูเบีย ต้องการพันธมิตร
ราชาแมงป่องจะขึ้นม้า มาจากทิศตะวันออก พร้อมกับกองทัพของเขา เพื่อช่วยพวกเรา
ข้าไม่มีกองทัพ
ท่านมีกำลังของท่าน และท่านมีข้า
เจ้าหญิงเนี่ยนะ
นักรบต่างหาก
ท่านรู้รึเปล่า ว่าทหารโจรเนบเซเรค เข้าครองเมืองทั่วอียิปต์
ทั้งปล้นสะดม จับคนเป็นทาสและเผาเมือง
เขามีอาวุธเป็นดาบต้องสาป ดาบเขี้ยวอนูบิส
หากเขายังครองดาบนั้น จะไม่มีใครต่อต้านเขาได้
แต่ตำนานเล่าถึงวิธี ที่จะเอาชนะดาบนั้น
เคล็ดลับที่อยู่ใน หนังสือแห่งวิญญาณ
มันเป็นข้อความลับ แต่ข้ารู้ ว่าจะหามันได้อย่างไร
ฟังดูเหมือนนิทานก่อนนอน
เนบเซเรคกรีฑาทัพ เหยียบย่ำนูเบีย ทำลายประชาชนของข้า
หากมีหนังสือแห่งวิญญาณ เราจะหยุดมันได้
เจ้ากำลังออกเดินทางหามันเหรอ
ถูกแล้ว
ขอให้โชคดีนะ
ท่านต้องไปกับข้า
ข้าไม่ออกเดินทางค้นหาอะไร
ทำไมกัน
เพราะมันยากกว่าที่เจ้าคิดไว้ เป็นพันเท่า
แล้วจะต้องมี คนที่ไม่ได้รอดกลับมา
จิ้งจอกนั้น คือสัญลักษณ์แห่งเนบเซเรค
เรามีศัตรูคนเดียวกัน
ช่วยข้าหาหนังสือแห่งวิญญาณ
แล้วข้าจะช่วยท่าน ฆ่าเจ้าของกริชเล่มนั้น
ข้าจะเอาทั้งคู่
ไม่นะ!
ท่านเกิดมาเป็นนักรบ
ชะตาของท่าน จะต้องต่อสู้ เพื่อดวงวิญญาณที่อ่อนแอกว่า
ไม่ว่าจะยืนหยัดหรือล้มเหลว ข้าจะต่อสู้เคียงข้างท่าน
ข้าขอร้อง อย่าลืมว่าท่านเป็นใคร
ชายที่ท่านตามหา ราชาแมงป่อง
เดินทางอยู่กับ ชาวนูเบียคนหนึ่ง
พวกมันใกล้จะถึงแล้ว
ใกล้จะถึงที่ไหน
ตำนานเล่าถึงช่องทางลับ ในหุบเขาแห่งจันทราดวงที่ 13
ที่ซึ่งว่ากันว่า เป็นที่พัก ของหนังสือแห่งวิญญาณ
ถูกซ่อนเร้นไว้ จากมือมนุษย์ทุกผู้
ผู้ใดที่เป็นเจ้าของหนังสือแห่งวิญญาณ
จะมีพลังที่จะทำลาย ดาบเขี้ยวอนูบิสได้
ทะเลทรายแห่งนี้ ถูกค้นด้วยหลายมือ มาเป็นเวลาหลายปี
ถูกค้นหาน่ะใช่ แต่ไม่ใช่มือของราชาแมงป่อง
เราควรจะอ้อมไป
หุบเขาแห่งจันทราดวงที่ 13 อยู่ห่างไปแค่ขี่ม้าครึ่งวัน
ถ้าอ้อมไป จะออกนอกเส้นทางไปทั้งวัน
- เจ้าไม่อยากเข้าไปในนั้นหรอก - ข้าต้องไป
- เราจะไปสายไม่ได้ - ไปสายเรื่องอะไร
วันสุดท้ายของรอบเดือนนี้
พระจันทร์ก็รอได้
ข้ารอจันทร์เต็มดวงครั้งนี้ มาชั่ว 36 เดือนแล้ว
ทำไมเราถึงมาหยุดตรงนี้ ช่างตีเหล็ก
- วางอาวุธ - ไม่เห็นมีใครเลย
มีสิ วางอาวุธเดี๋ยวนี้
ขออภัย นางไม่เห็น!
ท่านพูดกับใครกัน
เหล่าศรทมิฬ
พวกมันไม่ได้พยายามจะยิงเราหรอก ถ้าอยากยิง เราก็ตายไปแล้ว
ข้าบอกแล้ว ให้อ้อมไป
เจ้าฝ่าเข้ามาใน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเรา
และเพราะฉะนั้น เจ้าต้องตาย
เราไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่
พื้นที่มีสัญลักษณ์ชัดเจน
เจ้าเลือกจะไม่ดูสัญลักษณ์เหล่านั้น
แต่สตรี สตรีที่งดงาม
มาอยู่กับชายแบบนี้ได้ยังไง เล่ามาสิ
เขาคือช่างตีเหล็กของพ่อข้า
ช่างตีเหล็ก กับเครื่องสืบพันธุ์
เขาชอบเจ้านะ
ทำกับข้าวได้มั้ย กับข้าว
ทำกับข้าวเป็นรึเปล่า
ข้าเป็นนักรบชาวนูเบีย
ได้สิ ทำอาหารได้
ข้าจะให้หมูป่า 2 ตัว
กับไวน์ทับทิมอีก 5 ขวดโหล แลกตัวนาง
ได้มั้ย
เอาหมูป่า 5 ตัวกับไวน์ 20 ขวด
ไม่ได้
ข้านึกว่าท่านจะฆ่าเขา
ก็จะฆ่า
แต่หลังจากนั้น
ข้าจะเอาเจ้ามาเป็นของตัวเอง
เอาตัวมัน ไปทิ้งในทะเลทราย
เราจะดื่มให้การตายของมัน ด้วยไวน์ข้า
- ไม่เอาเหรอ - ข้าไม่ได้มีไว้ขาย
แล้วข้าก็ไม่ใช่เครื่องสืบพันธุ์
อูรุค!
หมอผีบอกว่า เจ้ามาจากแดนตะวันออก
เจ้าชื่อราชาแมงป่อง
- ก็แค่ช่างตีเหล็ก - ข้าก็บอกว่างั้น
เจ้าตัวเล็กมากที่จะเป็น นักรบในตำนานคนนั้น
งั้นเจ้าจะเอายังไง ให้ข้าผ่ากะโหลกเจ้าด้วยขวาน
แล้วเอาเสียบไม้ดีไหม หรือเจ้าจะไหม้บนกองเพลิงดี
หรือข้าอาจโบยเจ้า จนกลายเป็นก้อนเนื้อ
แล้วปล่อยให้แร้ง และแมลงกัดกิน
เจ้าชื่ออะไร นักรบ
ข้าคืออูรุค บุตรแห่งกาลี ผู้นำแห่งเหล่าศรทมิฬ
และชาวเผ่าทราย
หัวหน้าเผ่าอูรุค
คนของเจ้า เป็นนักล่าไม่ใช่เหรอ
งั้นขอโอกาส ให้ข้าได้เอาตัวรอด เหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง
เจ้าไม่ใช่สัตว์ เจ้าเป็นมนุษย์
ใช่ ข้ามีเลือดสีแดงเหมือนเจ้า
และก็เหมือนเจ้า ข้าอยากจะตาย โดยยังยืนอยู่ มากกว่าที่จะต้องคุกเข่า
ข้าจะส่งคนไปฆ่าเจ้าแค่ 4 คน
เอาสัก 5 ละกัน
ถ้าการล่าจบแล้ว
และข้ายังไม่ตาย
เจ้าต้องคืนผู้หญิงให้ข้า และเราจะได้ขี่ม้าออกไป โดยอิสระ
ตกลง
ข้าบอกไว้ยังไงล่ะ เรื่องการเดินทางน่ะ
เมื่อเจ้าไปถึงลูกศรดอกนั้น
เราจะเริ่มล่าเจ้า
วิ่งให้เร็วนะ เจ้าช่างตีเหล็ก มิฉะนั้นเจ้าจะได้ตายช้าๆ
วิ่งไป!
อูรุค!
ทิ้งธนู ทิ้งสิ
เจ้าเป็นศัตรูที่สมศักดิ์ศรี ชาวอาคาเดีย
เจ้าอาจฆ่าข้า และคนของข้าก็ได้ เพราะเราก็ตั้งใจจะฆ่าเจ้าแน่ๆ
แต่เจ้าเลือกจะปรานีเรา
เราจะไม่มีความปรานี ให้กับคนที่ ไม่แสดงความปรานีก่อน
หมู 5 ตัว กับไวน์ไม่กี่ขวด
สมองโง่ๆ ของท่าน เห็นค่าของข้าแค่นั้นเหรอ
เจ้าไม่เคยดื่มไวน์ทับทิมน่ะสิ
นั่นไง หุบเขาแห่งจันทราดวงที่ 13
เล่าเรื่องหนังสือแห่งวิญญาณหน่อย
ว่ากันว่าคัมภีร์นี้ ถูกคุ้มกันไว้ ในวิหารแห่งม้วนคัมภีร์
ซึ่งจะเข้าไปได้ ในคืนแห่งพระจันทร์สีน้ำเงินเท่านั้น
ซึ่งจะเกิดขึ้นเพียง 1 ครั้ง ในรอบ 3 ปีจันทรา
นั่นคือคืนนี้
เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
ตระกูลของข้า เป็นผู้อารักขาคัมภีร์นี้ มาตั้งแต่ก่อนยุคของฟาโรห์
ส่งต่อกันมา จากรุ่นสู่รุ่น
ไม่เคยมีใครมาที่นี่ หรือเห็นคัมภีร์นั้น เพราะไม่เคยจำเป็นต้องใช้ จนถึงตอนนี้
ก่อนท่านพ่อจะเสีย ท่านมอบหน้าที่ การปกปักษ์คัมภีร์นี้ ให้กับข้า
แต่โชคร้าย เขาไม่มีเวลามากพอ ที่จะเล่าเรื่องคัมภีร์ ให้ข้าฟังมากนัก
แต่เจ้าแน่ใจว่ามันอยู่ตรงนั้น
คำทำนายบอกว่าอยู่
งั้นเราก็แค่ขี่ม้าลงไป เดินเข้าประตูหน้า
แล้วพวกนั้น จะเอาคัมภีร์ให้เราเหรอ
เรียกว่าประตูก็ไม่เชิง
เหมือนซุ้มประตูมากกว่า
นี่ดูไม่เห็นเหมือนวิหาร แห่งม้วนคัมภีร์เลย
มันเป็นภาษาเขียนโบราณ
"สิ่งซึ่งรูปทรงคงเดิม"
ภาษาซุเมเรียน
ไม่ได้ต่างจาก ภาษาที่ข้าเรียนตอนเด็ก
ดวงจันทร์จะคงรูปเดิม ทุกๆ 30 วัน
พระจันทร์สีน้ำเงินจะคงรูปเดิม ทุกๆ 3 ปีหลังจากวันครีษมายัน
เจอแล้ว
เราเจอซุ้มประตูหิน กลางทะเลทรายที่ไหนไม่รู้
และนำไปสู่ที่ไหนไม่รู้
เราต้องรีบหน่อย เกือบจะค่ำแล้ว
จะพลาดช่วงพระจันทร์ขึ้นไม่ได้
แล้วม้วนคัมภีร์ว่าไว้ ว่ายังไงอีก
"เมื่อเจ้าเดินผ่าน อาณาเขตมูนสโตนแล้ว
"เดินต่อไปอีก 400 ก้าว ทางตะวันออกเฉียงเหนือ"
ทางนี้!
แล้วไงต่อ
อย่าเร่งสิ นี่ข้าก็ทำครั้งแรก
พระจันทร์ขึ้นแล้ว
มากันเลย ช่างตีเหล็ก
ต้องให้เลนส์เข้ากับสาส์นลับ
- เป็นรหัส - มันว่ายังไง
ข้าดูอยู่
"สิ่งซึ่งรูปทรงคงเดิม"
นั่นแหละรหัส
"สิ่งซึ่งรูปทรงคงเดิม"
นั่นคือสิ่งที่เขียนไว้ บนซุ้มประตู
ไปกันเร็ว มันคงเปิดอีกไม่นาน
นั่นอะไรกัน
ปรอท สารกันความชั่วร้ายตามธรรมชาติ
ข้าเกลียดการผจญภัย
ช่างตีเหล็ก ทางนี้
บอกหน่อยว่าเจ้ารู้ว่า ไอ้คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์นี่ หน้าตาเป็นยังไง
มันอาจเป็นม้วนแผ่นหนัง เขียนไว้เป็นรหัส
หรืออาจเป็นตำราเล่มใหญ่ๆ
หรือหนังสือกระดาษปาไปรัส ที่ใช้กระดูกเผาไฟเขียนเอาไว้
เท่ากับเจ้ากำลังจะบอกว่า เจ้าไม่รู้ใช่มั้ย
ใช่ ข้าก็จะบอกแบบนั้นแหละ
ฆ่าผู้บุกรุก!
โอ๊ย เล่นสกปรกนี่
เอนคิดู พอแล้ว!
คนพวกนี้เปิดทางเข้ามา ด้วยคัมภีร์พระจันทร์
พวกเขาไม่ใช่ศัตรูของเรา
พวกมันมีอาวุธ!
หนึ่งในนั้นโจมตีข้าข้างหลัง แบบไม่ยุติธรรม
ข้าแน่ใจว่า พวกเขาไม่ได้มาร้าย
ข้าคือทาล่า บุตรีแห่งบัลธาซาร์ นักรบแห่งนูเบีย
เรามาเอาหนังสือแห่งวิญญาณ
อย่างนั้นรึ
แล้วเจ้าเอาลิ่วล้อมาด้วย
เป็นคนป่าเถื่อนรึ
เจ้าเป็นชาวอาคาเดีย
ไอ้ตัวนั้นมันตัวอะไร
ข้าไม่ใช่ตัวนะ
- เป็นโกเลม - มนุษย์โง่เง่า
เอนคิดูก่อร่างสร้างตัวจากดิน ได้รับชีวิตด้วยเวทมนตร์
พ่อของข้าสร้างเขาขึ้นมา ให้เป็นองครักษ์ของข้า
ข้ามีแรงเท่าคน 10 คน
หรืออาจจะถึง 20 คน
ข้าพนันว่า เขาคงไม่ขายนาง แลกหมู 5 ตัว กับไวน์ทับทิมนิดหน่อยหรอก
คนป่าเถื่อน
มนุษย์คนงาม
เจ้ามารับหนังสือแห่งวิญญาณงั้นรึ
ใช่
คนของข้า กำลังตกอยู่ในอันตราย
เราจำเป็นต้องกำจัดจอมทัพโจร ที่นำทัพไปทั่วอียิปต์
เขามีดาบต้องสาปเป็นอาวุธ
ไม่มีใครต่อต้านมันได้
ข้าไม่รู้วิธี ที่จะเอาชนะดาบต้องสาป
แต่ตำนานบอกว่า คัมภีร์อยู่ที่นี่
ท่านต้องช่วยเรานะ เวลาของเราจะไม่เหลือแล้ว
ข้าเสียใจ
แต่ที่นี่ ไม่มีสิ่งใดจะมอบให้เจ้า
หนังสืออยู่ที่นี่
ข้ามีม้วนคัมภีร์มากมาย ชาวอาคาเดีย
บ้างเป็นม้วน บ้างเป็นเล่ม
ข้าอ่านทั้งหมด และจำได้จนขึ้นใจ
แต่ข้าไม่มีหนังสือใด แม้แต่เล่มเดียว
ทาล่า คัมภีร์ของเจ้าเขียนไว้ว่ายังไง เรื่องหนังสือแห่งวิญญาณ
มันเขียนว่า "หนังสือแห่งวิญญาณ จะจารไว้บนแผ่นหนังขาวดั่งอะลาบาสเตอร์
"เนื้อความต้องห้ามนั้น จะถูกค้นพบในแสงสีน้ำเงิน แห่งดวงจันทร์"
"แผ่นหนัง ขาวดั่งอะลาบาสเตอร์
"เนื้อความต้องห้าม
"จะถูกค้นพบในแสงสีน้ำเงิน แห่งดวงจันทร์"
เอนคิดู!
ไม่จริง
มันคือ
ตัวท่าน
ท่านคือหนังสือแห่งวิญญาณ
แสงจันทร์เผยให้เห็นเนื้อความ
ใช่แล้ว
มันจะเผยออกมาในคืนจันทร์เต็มดวงครั้งที่ 3 ในฤดูกาลที่มีจันทร์เต็มดวง 4 ครั้ง
เพียง 4 ครั้ง ในวงจรเมโทนิค 19 ปี
มันเขียนไว้ว่าอะไร
ชื่อของดวงวิญญาณ ที่ถูกพรากไป โดยดาบซึ่งอนูบิสตี ในโลกหลังความตาย
ท่านรู้หรือว่า พวกเขาเป็นใครบ้าง
ใช่
ทุกดวงวิญญาณ ที่ดาบนั้นปลิดชีพ
ข้าจะได้ยิน เสียงกรีดร้องของพวกเขา
เห็นใบหน้าพวกเขา
ชะตาบางอย่างก็หนักหนาสาหัส ยิ่งกว่าความตาย
ข้าไม่ได้มีเรื่องกับท่าน หัวหน้าเผ่าอูรุค
ข้าต้องการหนังสือแห่งวิญญาณ ในหุบเขาแห่งจันทราดวงที่ 13
ท้องของจิ้งจอกอย่างพวกเจ้า ไม่เคยอิ่มเลยสินะ
ไม่ว่าชาวอาคาเดีย จ่ายค่าผ่านทางเป็นอะไร ราชาเนบเซเรค จะจ่ายเป็น 3 เท่า
เขาจ่ายด้วยความกล้าหาญ และความเคารพ
ให้เราผ่านทาง แล้วเราจะไว้ชีวิตเจ้า
ถ้าไม่หลบไป เราจะขยี้พวกเจ้าเสีย
เราคือเผ่าแห่งทราย
ทรายไม่อาจถูกขยี้ได้
มันทำได้แค่เปลี่ยนรูปเท่านั้น
อันนี้เจ้าต้องจ่ายคืนนะ
โต๊ะตัวโปรดของข้าด้วย
เป็นโต๊ะตัวเดียวของข้าเลยล่ะ
งั้นเจ้าก็ไม่ควรทำพังเองสิ
ไอ้มนุษย์อ่อนด้อย
พ่อข้าเป็นจอมเวทย์ชาวซุเมเรียน ที่ยิ่งใหญ่
เขาพาข้ามาที่นี่ ก่อนที่ข้าจะเดินได้เสียอีก
เขาแทบไม่ได้เล่า เรื่องคำสาปที่ติดตัวข้า
ท่านไม่รู้รึว่า จะทำลายคำสาปนี้ยังไง
ดาบนั้นถูกพบ ในสุสานของกษัตริย์เมมเทป ใต้เมืองที่ชื่ออโมเนช
การผจญภัยของท่าน คงต้องพาท่านไปที่นั่น
ความลับอยู่ที่ สุสานของกษัตริย์เมมเทป
ก็ได้
เราจะไปที่อโมเนช และถอนคำสาปนี้กัน
คำสั่งแรก ให้อะมีนาอยู่ที่นี่ตลอดกาล
ข้าเกลียดไอ้มนุษย์อ่อนด้อยนี่
มีเส้นทางการค้า ที่นำไปสู่เมืองอะคาบา
ตรงนั้นมีท่าเรือ
ท่านว่าจ้างเรือ ให้ข้ามทะเลไปอโมเนชได้
อะมินาชอบเขา
- ชีวิตนี้... - มันน่าเกลียด
คงแทบจะทนไม่ไหว
ข้าหนีจากความเจ็บปวด ของชีวิตมนุษย์ได้
แล้วความสุขสมล่ะ
ก็จริง
มันเป็นภาระมากกว่า ที่จะเป็นพรประเสริฐ
เขามีกล้าม แต่ข้าก็สู้กับกล้าม
ออกไปสู่โลกภายนอกกับเราเถอะ
ไม่มีอะไรที่ข้าอยากทำ มากกว่ามองโลกของท่าน ด้วยตาตัวเอง
ชายร่างเนื้ออ่อนด้อย
แต่ข้าเกรงว่า มันจะเป็นไปไม่ได้
แล้วถ้าข้าทำได้ล่ะ
เขามีกล้าม แต่ข้าก็สู้กับกล้าม
ข้าว่าข้าเจอทางลัดแล้ว
อย่าจุดไฟ
- ไม่เอาไฟ! ไม่เอาไฟ! - ดับซะ ดับสิ!
ดับแล้ว เอนคิดู ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่ต้องกลัว
- ไฟดับแล้วเหรอ - ใช่
- ข้าลืมบอกพวกเขา - แต่ข้ายังอยู่เหรอ
ทำใจดีๆ ไว้ เอนคิดู
- ข้าเกลียดไฟ - เอนคิดูทนไฟไม่ได้
- แม้แต่ไฟเล็กน้อยก็ไม่ได้ - ข้าเกลียด
ไฟ ข้าเกลียด
ไม่เป็นไรนะ
มนุษย์โง่เง่า
พวกนั้นนำหน้าเราไปไกลแล้ว เราต้องแยกกัน
หุบเขานั่นมีทางออกแค่ 2 ทาง
แล้วเราจะตัดทางไว้ ทั้ง 2 ด้าน
ขี่ไปตามเส้นทางสายไหม ที่ทะเลทราย บรรจบกับทะเล
เราขี่ม้ามาทั้งคืน ทั้งคนทั้งม้า จำเป็นต้องพัก
เจ้าต้องขี่ไป จนกว่าหัวใจของม้าจะหยุดเต้น
หลังจากนั้นก็จะเดินต่อไป
ถ้าต้องคลานก็ต้องทำ
จนกว่าข้า ได้สิ่งที่ข้าตามหา
เอนคิดู
เจ้าต้องการอะไร คนป่าเถื่อน
อยากให้เจ้าดูอะไรสักอย่าง
ข้าเห็นอุโมงค์นี้ มาตั้งหลายครั้งแล้ว
ข้าไม่ชอบอุโมงค์นี้ ข้าไม่ชอบอุโมงค์ไหนสักแห่ง
มันมืด ข้าไม่ชอบอุโมงค์
ไม่นะ!
ไม่! ไม่เอาไฟ!
อะมินา! อะมินา!
อะมินา!
เราต้องไปกันแล้ว ไฟคงติดไม่นาน
อะมินา!
อย่าไปนะ! อย่าไป!
ขึ้นม้ากันเลย
ม้าได้พักแล้ว และเราต้องรีบไปต่อ
ขออีก 1 นาทีได้ไหม
ทะเลช่างงดงามเหลือเกิน
ข้าได้ยินเสียงกระซิบ จากชายฝั่งโบราณ
ข้าสัมผัสรสแห่งเกลือ
หวังว่าเอนคิดูจะอยู่ได้ เมื่อไม่มีข้า
เราไม่เคยแยกจากกันเลย
สัตว์วิเศษเช่นนั้น ทำไมถึงได้กลัวไฟขนาดนั้น
เอนคิดูเป็นก้อนดิน
หากถูกไฟเผา เขาอาจเปลี่ยนเป็นหินได้
ท่านเป็นสิ่งน่าประหลาดใจ ที่ไม่คาดคิด ชาวอาคาเดีย
ท่านก็เช่นกัน อะมินา
ขวางไอ้ชาวอาคาเดียนั่นไว้
ข้าเอา 2 คนทางขวา
- แล้วเหลืออีก 7 คนทางซ้าย ให้ข้างั้นรึ - ใช่เลย
เจ้ามีหนังสือ ที่นายเหนือหัวข้าอยากได้
ข้าไม่อ่านหนังสือ
เอามาให้ข้า ชาวอาคาเดีย แล้วข้าสัญญา
ข้าจะไม่ทิ้งศพเจ้า ให้โดนฆ่าร่างแหลกเป็นชิ้น
ข้าจะให้เจ้าตาย ให้สมกับที่เป็นราชาแมงป่อง
ข้าปฏิเสธข้อเสนอนั้น มาตั้งหลายครั้งแล้วนะ
แต่เจ้ามีคนเดียว
เรามีตั้งหลายคน
เรามีตั้ง 2 คน
ผู้หญิงเนี่ยนะ
ผู้หญิง! ผู้หญิง!
ก็ได้ ข้าเอา 3 คนทางขวาก็ได้
ก็ได้
ทาล่า พาอะมินาออกไปก่อน!
อะมินา!
ข้าจะทุบเจ้า!
เก่งมาก ราชาแมงป่อง
เอนคิดู อย่า!
พวกนี้เป็นม้า เราไม่ทำร้ายมันนะ
ชาวอาคาเดียนั่น มันขโมยท่านมา
ไม่มีใครขโมยข้ามา ข้าออกมาเอง
ตอนนี้เจ้าเหลือคำสั่งแค่ 2 ข้อแล้ว
ปกป้องข้า และเชื่อฟังข้า
ตำราท่าน ไม่ได้ว่าไว้อย่างนั้น
ใช่มั้ยล่ะ
ข้าไม่ชอบเขา
- อะคาบา - เมืองใหญ่
คนเยอะเหลือเกิน
เราจะจ้างเรือเดินทะเลได้ยังไง
เราต้องขายม้า
ปลาสด ปลาสดๆ!
อย่าคุยกับใครทั้งนั้น เราไม่ได้มาซื้อขายข่าวลือ
ข้าไม่พูดกับคนพิลึกพวกนี้หรอก
เพราะข้าไม่รู้จักพวกเขา แล้วข้าก็ไม่มีอะไรพูด
เจ้าน่ะ ไม่ต้องพูดเลยสักคำ
ก็ข้าชอบพูด
เอนคิดู อย่า!
เจ้าสัตว์โสมม นี่ตดใส่ข้าเหรอ
ขายม้า ไปที่ท่าเรือ จ้างเรือ แล้วข้ามทะเลไปที่อโมเนช
ข้าจะไปเจอเจ้า ที่สุสานเลย
ราชาแมงป่อง
ตามหาตั้งนาน
ข้าอยู่นี่แล้ว
เอนคิดู พาอะมินาไป ข้าจะไปเจอพวกเจ้าที่ท่า ทางนั้น
จับมัน!
ข้าอยากได้ตัวมันเป็นๆ!
หยุด
- เจ้าต้องหลั่งเลือด - และเจ้าต้องตาย
ขึ้นมาเร็ว!
ขึ้นมาสิ!
โดดเลย ช่างตีเหล็ก!
โดด!
ขึ้นมาแล้วนะ
ข้าบอกว่า ให้อยู่กับอะมินา
แต่ข้าต้องมาช่วยชีวิตท่าน!
อีกรอบแล้ว!
ผู้ชายเนี่ยนะ!
ทาร์กา
ราชาทาร์กา
บุตรแห่งบัลธาซาร์ ราชาแห่งนูเบีย
ราชาแห่งนูเบีย เขาคือพี่ชายของเจ้าเหรอ
ใช่
ทาร์กา
บุตรแห่งบัลธาซาร์ กษัตริย์นักรบน่ะนะ
เขาตายระหว่างสู้เพื่อคนของเขา
ด้วยเกียรติและศักดิ์ศรี
ให้ข้ารับความหนักอึ้งนี้ แทนเจ้าเถอะ
เพราะเจ้ายังต้องทำอะไร ให้สำเร็จอีกมาก ในการเดินทางครั้งนี้
ข้าเป็นทายาทคนเดียว ของนูเบียที่เหลือแล้ว ช่างตีเหล็ก
ข้าเป็นราชินี ที่ไร้อาณาจักร
ตอนนี้ข้าเข้าใจ ความเจ็บปวดของท่านแล้ว
ข้าเสียใจด้วย
แต่ทางเลือกของเจ้า เป็นทางเลือกง่ายๆ
เจ้าจะสู้ต่อ แก้แค้นให้พี่ชายและคนของเจ้า
และเจ้าอาจจะตาย
หรือจะหันหลังกลับตอนนี้
สร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง
แต่เมื่อเจ้าจากโลกนี้ไป ในอีกหลายปีนับจากนี้
และเล่าชีวิตทั้งหมดของเจ้า ที่เกิดขึ้น
เจ้าอยากให้ประวัติศาสตร์ จดจำเจ้าอย่างไรล่ะ
นี่สินะที่ท่านพูดถึง การเดินทางผจญภัย
แสดงว่าท่านคือ ราชาแมงป่องชื่อดัง
เป็นคนที่ข้าเคยเป็น
แต่สักวันหนึ่ง ท่านอาจกอบกู้อาณาจักรขึ้นมา และสร้างมันขึ้นมาใหม่
อาณาจักรของข้า ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
ที่อะกาบา ท่านเห็นคนที่ท่านอยากฆ่า
และถ้าฆ่าคนผู้นั้น ท่านอาจจะถูกฆ่าด้วย
ใช่
นางคร่าชีวิต คนที่สนิทกับข้ามาก
มีเรื่องราวเกี่ยวกับ การแก้แค้นมากมาย
การต้องใช้กรรม ก็มีเกียรติอยู่เหมือนกัน
เมืองร้างอโมเนช
เอนคิดู เจ้าต้องรอพวกเราอยู่ข้างนอกนี่
ข้าปกป้องท่านไม่ได้ ถ้าไม่เข้าไปกับท่าน
และเชื่อฟังท่านไม่ได้ ถ้าข้าไม่ได้ยินท่าน
แต่ในนั้น จะต้องมีคบเพลิง
ไม่เอาไฟ!
แต่เราไม่มีทางอื่นแล้ว
ข้าอาจมีทางอื่น
แต่ท่านต้องไว้ใจข้า
สุสาน ข้าชอบสุสาน
อย่าให้ไฟโดนข้า ไฟโดนข้ารึเปล่า
ไม่ ไฟไม่ได้โดนตัวเจ้า
ใช่
มาเถอะ เอนคิดู
ไม่เอาไฟ ไม่เอาไฟ!
อะมินา! อะมินา! อย่าบังคับข้า
หยุด ไม่เป็นไรนะ
- ไม่เป็นไร - ใช่
"กษัตริย์เมมเทป"
จารึกนี้เป็นรายละเอียด ในช่วงชีวิตของเขา
คนสร้างสุสาน คงไม่มีทางสลักคาถาศักดิ์สิทธิ์
หรือวิธีถอนคำสาปอนูบิสเอาไว้
บนผนังเพื่อให้โจรปล้นสุสาน ถอดได้ง่ายๆ หรอก
มันจะต้องถูกซ่อนไว้
หรือซุกเอาไว้กับสมบัติ ที่ใช้ในพิธีศพ
ในโลงซาร์โคฟากัสเหรอ
ไม่
นั่นคือจุดที่เจอดาบ
เขาจะต้องเก็บไว้แยกกัน
ทุกอย่างถูกรื้อค้น ปล้นไปหมดแล้ว
สฟิงซ์
รูปสลักที่เต็มไปด้วยความลึกลับ และปริศนา
ผู้พิทักษ์ปัญญา
สฟิงซ์ตายเพื่อความจริง
แต่นี่คือ แอนโดรสฟิงซ์
เพศผู้ของสัตว์วิเศษพันธุ์นี้
รู้จักกันในนามของ ผู้ส่งสาส์นแห่งความจริง
ทุบมันให้แตกเลย
เดี๋ยวข้าเอามาคืน
ไม่!
เอนคิดู ข้าจะเอามาคืน ข้าสัญญา
เอามาคืนนะ!
นี่คือประวัติศาสตร์ ที่เขียนเป็นภาษาซุเมเรียน
ใช่
อักษรไฮเอโรกลิฟเหล่านี้บอกว่ากษัตริย์เมมเทป ถูกล้อมจากศัตรูรอบด้าน
เขาร้องขอความช่วยเหลือ จากเทพแห่งโลกหลังความตาย
ซึ่งตีดาบที่จะขโมยวิญญาณ ของศัตรูเขา
ทำให้กษัติรย์เมมเทปแข็งแกร่ง และทรงอำนาจ ไม่อาจมีใครเทียบ
และยิ่งแกร่ง กษัติรย์ก็ยิ่งเลวร้าย
เพราะเขาเองก็โดนสาป
และถูกทรมานด้วยเสียงกรีดร้อง ของดวงวิญญาณ ที่ทุกข์ทรมาน
กษัตริย์เมมเทป กลับไปที่อโมเนช
เพื่อพบว่าสนมเอก เพิ่งให้กำเนิดทารกหญิง
ผิวของบุตรีเขานั้นเต็มไปด้วย ชื่อของผู้ที่ถูกดาบนั้นเข่นฆ่า
อนูบิสบอกกับกษัติรย์เมมเทปว่า
ทางเดียวที่จะถอนคำสาปได้
คือต้องทำลาย หนังสือแห่งวิญญาณด้วยดาบนั้น
เป็นกลโกงอันโหดร้ายที่สุดของเทพ ที่หากเขาอยากช่วยตัวเอง
กษัติรย์นั้นต้องถอนคำสาป ด้วยการฆ่าลูกสาวคนเดียวของตัว
แต่จอมเวทย์ทรงพลังผู้หนึ่ง ช่วยเด็กหญิงผู้นั้นไว้ได้
และขโมยตัวเธอไปตลอดกาล
และกษัตริย์เมมเทป ก็เสียสติจากคำสาปนั้น
จนแทงดาบเข้ากับหัวใจของตัวเอง
และใส่ชื่อตัวเองไว้ ในหนังสือแห่งวิญญาณเช่นกัน
กษัตริย์เมมเทป คือพ่อของท่าน
จอมเวทย์ที่ข้าคิดว่าเป็นพ่อ เลี้ยงข้ามา เหมือนเป็นลูกของตัว
เขาพยายามปกป้องข้า
นั่นเป็นไปไม่ได้ นั่นแปลว่าท่าน...
ข้ามีชีวิตอยู่ หลายศตวรรษแล้ว
และข้าจะต้องมีชีวิตต่อไป อีกหลายสหัสวรรษ
ทางเดียวที่จะถอนคำสาป ของอนูบิสคือ...
ข้าต้องถูกทำลาย ด้วยดาบนั่น
ต้องทำลายหนังสือแห่งวิญญาณ และปลดปล่อย ดวงวิญญาณเหล่านั้น
และข้าคือหนังสือแห่งวิญญาณ
หนังสือแห่งวิญญาณ ที่ซ่อนอยู่ในร่างของสตรีแสนงาม
ผู้ชายนี่โง่เนอะ
ราชาแมงป่อง
ข้าวางยาเขาแล้ว
นี่คือราชาแมงป่อง ที่ทุกคนกระซิบถึงงั้นรึ
ตำนานเริ่มจากเสียงกระซิบเสมอ
โดนล่ามแบบนี้ ดูไม่ค่อยมีน้ำยาเท่าไหร่เลยนะ
ก่อนที่ข้าจะกุดหัวมัน
ขอดูหน่อยว่า มันสู้เก่งแค่ไหน
มันฟื้นเมื่อไหร่มาบอกข้า
ท่านแน่ใจเหรอ ว่านี่จะดี
ฆ่าเขาเสียตอนนี้ให้จบๆ ไปดีกว่า
มันเหมือนตายไปแล้วครึ่งตัว นักบวชหญิง
คนเกือบตายนี่แหละอันตราย โดยเฉพาะคนแบบนี้
เหล่าจิ้งจอกอยากเห็น นักรบผู้กล้า ถูกฆ่าในการรบ
เราต้องสนอง ความกระหายเลือดของพวกนั้น
เขาทั้งอ่อนแอและบาดเจ็บ
และไม่อาจต้านทานดาบของข้าได้
ไม่นะ!
เจ้าหญิงทาล่า
ข้าเป็นราชินีของเจ้าแล้ว
หากเรียกมา คนของเราพร้อมจะสู้หรือไม่
คนของเราจะสู้ องค์ราชินี
นี่อะไรกัน
หนังสือแห่งวิญญาณ
เขียนบนหนังโบราณ
เรืองแสงด้วยแสงสีน้ำเงิน แห่งอาทิตย์อัศดง
ช่างงดงามนัก
แสดงว่าเจ้าคิดจะเอาชนะข้า
ด้วยการทำลายดาบ และทำลายพลังของข้างั้นรึ
ข้าเห็นแล้ว ว่าเจ้าเป็นหนังสือ ที่มีความคิดเป็นของตัวเอง
สายตาช่างจงเกลียดจงชัง
เผานังนี่ซะ
ลุกสิ ช่างตีดาบ
กลับเป็นราชาแมงป่องอีกครั้ง
เราขอบูชาคำสัญญา
ระหว่างอนูบิส เทพแห่งโลกหลังความตาย
และผู้ครองดาบนี้
เนบเซเรค เทวราชาของเรา
เนบเซเรค! เนบเซเรค! เนบเซเรค!
และบนผืนดินศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
เรามารวมตัวกันหน้ากองไฟบูชายัญ
เพื่อจะนำ...
อย่าลืมตัวตนของท่าน ราชาแมงป่อง
มนุษย์กึ่งเทพ ชาวอาคาเดียคนสุดท้าย
สิ่งที่เขียนไว้ในคำพยากรณ์
หนังสือแห่งวิญญาณ จะต้องมอดไหม้ และถูกทำลายไป
อย่าให้ใครขวางเราได้อีก
ข้าก็เป็นคนๆ เดียว
แต่คนเดียว ก็ขวางคนได้มาก
เพื่อมิตรสหาย
ลดดาบลง เหล่าจิ้งจอก
เขาเป็นของข้า
หลับสบายไหม ราชาแมงป่อง
ข้าเป็นแค่ช่างตีเหล็ก
ข้าชื่นชมชายที่ยังยืนหยัด
แม้เขาจะสู้ไม่ได้
ยังไม่ใช่เวลา จะกล่าวคำสรรเสริญ
เอนคิดู ถึงเวลาแล้ว
- ประชาชนต้องการ... - ข้าไม่ได้ปกป้องอะมินา
ข้าทำให้นางผิดหวัง
เรายังไม่ได้พลาด
- ยังหรอก - เขาเป็นภัยต่อบัลลังก์ของข้า
เจ้ายืนบนซากปรักหักพัง ของชนชาติข้า
ซึ่งถูกทำให้ล่มสลาย เมื่อหลายปีก่อน โดยอาณาจักรอาคาเดียของเจ้า
เราถูกบังคับ ให้ต้องอยู่อย่างจิ้งจอก
กินเศษอาหาร เพื่อเอาชีวิตรอด
แต่จิ้งจอก 1 ตัว
ไม่พร้อมจะหนีหายไป
เพื่อจะแก่ อดตาย และพ่ายแพ้!
ข้าจึงขุดหลุม
ขุดหลุมลึกในทราย และเจอของสิ่งเดียว
ที่จะสร้างอาณาจักรขึ้นใหม่
ซึ่งจะครอง โดยผู้กินวิญญาณ
ด้วยดาบนี้ จะไม่มีใครโค่นข้าได้!
เนบเซเรค! เนบเซเรค! เนบเซเรค!
เจ้าไม่กลัวชายใด
ข้าไม่กลัวชายใด
ข้าศรัทธาในตัวเจ้า เอนคิดู
ทำให้ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นใคร
นี่คือช่วงเวลาของเจ้าแล้ว
นี่คือจังหวะของเจ้า!
อะมินาต้องการเจ้า!
เมื่อข้าสัง่ ปล่อยนรกไปเลย
เนบเซเรค! เนบเซเรค! เนบเซเรค!
ไม่นะ!
เจ้าต้องเชื่อ
ข้าไหม้ไม่ได้
เจ้าไหม้ไม่ได้!
พังมันเลย!
อะมินา! ข้ามาแล้ว!
เอาวิญญาณเจ้าให้ข้า ชาวอาคาเดีย
ไม่มีวัน
เอนคิดู!
ข้าจะไม่ล้มเหลว
ต้องทำลายดาบ
- ข้าจะไม่... - ไม่นะ
ล้มเหลว!
อะมินา!
ถ้าข้าริบวิญญาณเจ้ามาไม่ได้ ชาวอาคาเดีย ข้าก็จะส่งเจ้าไปยังภพหน้า
ไม่ละ ข้าสร้างชะตาของข้าเอง
และข้าจะไม่ตาย ด้วยน้ำมือเจ้า
แต่เจ้าต้องตาย
ไม่!
ทำลายคำสาปเสีย ราชาแมงป่อง
ข้าจะไม่ทำร้ายท่าน
สิ่งชั่วร้าย จะไม่มีวันสงบ
มันจะมาตามหาดาบนั่นอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า
ข้าคือการบูชายัญ ที่จำเป็นต้องทำ
เพื่อทำลายดาบ และปลดปล่อยดวงวิญญาณทั้งหลาย
ข้าไม่กลัว
ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ
ขอบคุณที่ทำให้ข้า ได้เห็นโลกของท่าน
ลาก่อน อะมินา
ประวัติศาสตร์จะเล่าขาน ถึงนักสู้ผู้ไร้ความกลัว
ผู้ซึ่งไม่เคยลืม ชะตาของตัวอีกเลย
เขาเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ
ชาวอาคาเดีย
นักฆ่า
ช่างตีเหล็ก
และผู้ปลดปล่อยดวงวิญญาณ
แต่ชื่อที่เขาสร้างเองนั้น จะถูกสลักไว้
ในผืนทรายแห่งกาลเวลาตลอดไป
มาไธอัส ราชาแมงป่อง
Thai